"ആരോമലേ.. ആ.. രോ..മലെ.. ".. അല്ഫോണ്സ് തൊള്ള തുറക്കുന്നു.. മൊബൈല് എടുത്തു നോക്കി.. engineering ടീമിലെ ചേട്ടന്മാര് ആണ്.. "ആങ്ങ്.. ഞാന് വരാം.. നിങ്ങള് മുകളിലേക്ക് നടന്നോ.." .. അവര് ഉള്ളതാണ് ഇവിടെ ഉള്ള ഒരു ആശ്വാസം... ഇല്ലെങ്കില് വല്ലാത്തൊരു വീര്പ്പുമുട്ടല് ആയിരുന്നേനെ.. ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ വീര്പ്പുമുട്ടല്..
കുറച്ചു നാളായി ഈ കമ്പനിയില് എത്തിയിട്ട്.. പഴയ കമ്പനി എന്നെ ഒരു നകതന്ജരന് ആക്കിയപ്പോള്, അതില് നിന്നും രക്ഷപെട്ടു എത്തിയതാണ് ഇവിടെ.. മൊബൈല് വിറക്കാന് തുടങ്ങി.. അവരായിരിക്കും.. മുകളിലേക്ക് പോകാം..
മുകളില് അവര് എന്തോ സംവാദത്തിലായിരുന്നു... ഞാന് എത്തിയതും പ്രമോദ് പറഞ്ഞു.. "ഡേ നാരായണാ.. പയ്യനോട് ചോദിക്ക്.. ഇവനീ കാര്യത്തില് നല്ല എക്സ്പീര്യന്സ് ആണ്.. അല്ലെടേ .."
നാരായണന്: "ഡാ.. പോയി എനിക്കൊരു ചായ പറയെടേ .. "
പ്രമോദ് : "ഡാ എനിക്കും കൂടെ.. "
അംബി: "എനിക്കും.. "
ഞാന്: "തനിയെ പോയി എടുത്താല് മതി.. ഇല്ലേല് ആരെങ്കിലും കൂടെ വാ.. "
അങ്ങനെ ചായയുമായി ഞങ്ങള് ഇരുന്നു.. സംസാരം പ്രണയത്തെ പറ്റി ആണ്.. എല്ലാരും തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തെ പറ്റിയും അത് തകര്ന്ന വഴികളെ പറ്റിയും.. അതില് നിന്നുണ്ടായ അനുഭവങ്ങളെ പറ്റിയും വാ തോരാതെ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.. "എന്തേ .. എല്ലാവരുടെയും പ്രണയങ്ങള് പരാജയത്തിലെത്തുന്നു.." എന്ന് ഞാന് വെറുതേ ആലോചിച്ചു..
നാരായണന്: "ഡേ.. മൂവായിരം രൂപയാടെ മാസം ഫോണിനു മാത്രം ചെലാകുന്നെ.... ഒരു ലൈന് ഉണ്ടായാല് ഉള്ള വിഷമം... ഇതൊക്കെ നിനക്ക് അറിയണോ.. ഒരിക്കലെങ്കിലും നീയൊക്കെ ലൈന് അടിച്ചിട്ടുണ്ടോ?? "
പ്രമോദ്: "അടിച്ചിട്ടുമുണ്ട് .. അടിച്ചു കിട്ടിയിട്ടുമുണ്ട്.. നീ നമ്മളെ ശശി ആക്കാതെ.. "
അംബി: "ഞാന് ഒരു പെണ്ണിനെ കണ്ടു , സംസാരിച്ചു.. ഇഷ്ടപ്പെട്ടു... അവള് എന്നെയും കണ്ടു.. സംസാരിച്ചു... പക്ഷെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.. ആത്മാര്ഥമായ പ്രണയം.. പക്ഷെ ഇങ്ങനെ അപ്രതീക്ഷിതമായി അത് തകര്ന്നപ്പോ ഉണ്ടായ വിഷമം കാരണം എന്റെ രണ്ടു സെം പോയി.. ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില് ആ നേഹയെ ഞാന് നോക്കിയേനെ.. "
പ്രമോദ്: "എന്നിട്ട് വേണം ലവളും നിന്നെ കാണാന്.. എന്നിട്ട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല എന്ന് പറയാന്.. നിന്റെ രണ്ടു സെം കൂടെ പോകാന്.. എന്തെടെ വിനീഷേ നീ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നെ? "
നാരായണന്: "പക്ഷെ അളിയാ.. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും , പ്രണയത്തേക്കാള് മികച്ച ഒരു അനുഭൂതി ഉണ്ടോ?? ഇല്ലളിയാ.. "
പ്രമോദും അംബിയും :"അത് ശെരിയാ.. "
പ്രമോദ്: "എന്തെടെ അണ്ണാ വിനീഷേ നീ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നെ? നിനക്കൊന്നും ഇല്ലേ?? "
നാരായണന്: "അതിനിവന് പ്രായപൂര്ത്തിയാകണ്ടേ.. "
ഞാന്: "ആക്കാതെ പോടോ... "
അംബി: "ഡാ വാ.. എനിക്ക് പോണം.. പണിയുണ്ട്.. "
പ്രമോദും നാരായണനും: "വാടാ പോകാം.. "
ഞാന്: "ഇല്ല.. ഞാന് ഇച്ചിരി കഴിഞ്ഞു വരാം.. ഒരു ചായ കൂടി കുടിക്കട്ടെ.."
എനിക്ക് സംസാരിക്കാന് ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടോ, പ്രണയത്തിന്റെ അനുഭൂതി അനുഭവിച്ചറിയാഞ്ഞിട്ടോ അല്ല ഞാന് മിണ്ടാണ്ടിരുന്നത്.. ആ ചര്ച്ച എന്റെ മനസ്സിലൂടെ അപ്രതീക്ഷിതമായി അവളുടെ ഓര്മകളെ ചിറകടിച്ചു പറത്തിച്ചു.. ഞാന് അവളെ മറന്നു തുടങ്ങിയതായിരുന്നു.. അല്ല.. മറക്കാന് തുടങ്ങിയതായിരുന്നു..
കോളേജില് വെച്ചാണ് അവളെ പരിചയപ്പെട്ടത്.. പരിചയപ്പെട്ട ഉടനെ തന്നെ വളരെ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി ഞങ്ങള് മാറി.. എന്റെ ജീവിതത്തില് എനിക്കുണ്ടായിട്ടുള്ള ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തായിരുന്നു അവള്.. എപ്പോഴാണ് എന്നെനിക്കറിയില്ല.. പക്ഷെ പതിയെ പതിയെ ഞാന് അവളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.. ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയ സ്പന്ദനത്തിന്റെ അര്ഥം വരെ ഞങ്ങള്ക്ക് പരസ്പരം അറിയാമായിരുന്നു എന്ന് പറയാം.. അവളുടെ സാമീപ്യം എന്നുമുണ്ടായിരുന്നെങ്കില് എന്ന് ഞാന് ആശിച്ചിരുന്നു.. കോളേജിലെ മൂന്നു വര്ഷം എന്റെ ജീവിതത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും മികച്ച മൂന്നു വര്ഷങ്ങളായിരുന്നു.. എന്റെ ജീവനേക്കാള് ഞാന് പ്രണയിച്ചിരുന്ന എന്റെ പഠനം.. ആ വിഷയങ്ങള് എനിക്ക് ഹരമായിരുന്നു.. എന്റെ പഠനത്തെക്കാള് ഞാന് പ്രണയിച്ചിരുന്ന എന്റെ കൂട്ടുകാരി.. പക്ഷെ എന്റെ പ്രണയം ഞാന് ഒരിക്കലും അവളെ അറിയിച്ചില്ല.. സമയമാകട്ടെ എന്ന് കരുതി..
അങ്ങനെ കോളേജ് അവസാനിക്കാറായി.. ക്യാമ്പസ് പ്ലേസ്മെന്റ് നടക്കുകയാണ്... ചെന്നൈയിലെ ഒരു കമ്പനിയില് എനിക്ക് ജോലി ലഭിക്കും എന്ന അവസ്ഥയായി.. അവരോടു ഞാന് വെച്ച ഒരേ ഒരു ഉപാധി ഇതായിരുന്നു.. "എന്റെ കൂട്ടുകാരിക്കും ജോലി ലഭിച്ചാല് മാത്രം ഞാന് വരും.. ഞങ്ങള്ക്ക് പിരിയാനാകില്ല.. ഞങ്ങള് അത്ര നല്ല സുഹൃത്തുക്കളാണ്.. " ... രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു കമ്പനി വിളിച്ചു.. "തനിക്കു ജോലി ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു.. ചെന്നൈയില് ആണ്.. ഒരാഴ്ചക്കുള്ളില് ജോയിന് ചെയ്യണം.. "..
"സര് .. ഞാന് എന്റെ നിലപാട് നേരത്തേ വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നതാണ്.. "
"അറിയാം.. ആ കുട്ടിയേയും ഞങ്ങള് എടുത്തിട്ടുണ്ട്.. ഇനി തനിക്കു ചേരാമല്ലോ.. ??? "
"നന്ദിയുണ്ട് സര്.. "
അങ്ങനെ ഞാന് രണ്ടു പേരും ചെന്നൈയില് എത്തി.. അങ്ങനെയിരിക്കെ , സമയമായി എന്നെന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു.. ഞാന് അവളെ അറിയിച്ചു.. എന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം, അവളോടുള്ള എന്റെ തീര്ത്താല് തീരാത്ത ഇഷ്ടം.. പെട്ടെന്ന് കേട്ടതിലെ ഞെട്ടലാകും, അവള്ക്കത് ഉള്കൊള്ളാണോ, കഴിഞ്ഞില്ല.. അവള് വേണ്ടത്ര സമയം എടുത്തോട്ടെ.. കാത്തിരിക്കാന് ഞാന് എന്നും തയ്യാറായിരുന്നു..
അടുത്ത ദിവസം എനിക്ക് ഓഫീസിലെ എച്ച് ആര്- ഇന്റെ അടുക്കല് നിന്നും ഒരു ഫോണ് കാള് വന്നു.. എനിക്ക് ബാംഗ്ലൂര് ഓഫീസിലേക്ക് പോകാന് ഒരു അവസരം.. ഞാന് തീര്ത്തു പറഞ്ഞു.. എന്റെ കൂട്ടുകാരിയെ വിട്ടു ഞാനില്ല.. ഞാന് അദ്ദേഹത്തോട് കുറച്ചു നേരം സംസാരിച്ചു.. അതിനിടയില് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യം എനിക്ക് ശരിയാണ് എന്ന് തോന്നി.. "വിനീഷ്.. അകന്നിരുന്നാലെ സ്നേഹത്തിനു ആഴം കൂടുള്ളൂ.. നീ പോയി നോക്കൂ.. നിനക്ക് ശരിയാകുന്നില്ലെങ്കില് പറഞ്ഞാല് മതി.. നിനക്ക് തിരിച്ചിവിടേക്ക് വരാം.."
അങ്ങനെ ഞാന് പോകാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.. ബാംഗ്ലൂര് ഓഫീസില് അത്യാവശ്യം നല്ല ജോലി ഉണ്ടായിരുന്നു.. മിക്കവാറും എനിക്ക് നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റ് ആയിരുന്നു.. അവളുടെ വിളി ഒന്നും വന്നില്ല.. അങ്ങനെ ഞാന് അവളെ വിളിച്ചു.. അവള് എന്നോട് പറഞ്ഞ വാര്ത്ത എന്നെ തീരെ തളര്ത്തിക്കളഞ്ഞു.. "വിനീഷ്.. ഞാന് തന്നെ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ കണ്ടിട്ടില്ല.. അങ്ങനെ കാണാന് എനിക്ക് സാധിക്കില്ല.. ഞാന് വേറൊരാളുമായി ഇഷ്ടത്തിലാണ്.. "(പൈങ്കിളി ഡയലോഗ്... പക്ഷെ എന്നെ തളര്ത്താന് അത് ധാരാളമായിരുന്നു.. ).. അവള് പറഞ്ഞതിലെ സത്യം എനിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു.. പക്ഷെ എന്റെ പ്രണയം എങ്ങനെ അവള്ക്കുള്കൊള്ളാന് സാധിച്ചില്ലയോ, അങ്ങനെ തന്നെ എനിക്കും അവളുടെ നിരസനം ഉള്കൊള്ളാന് സാധിച്ചില്ല.. ഞാന് അവളെ വീണ്ടും വിളിച്ചു.. എന്റെ പ്രണയം പല രീതിയിലും അവളെ അറിയിക്കാന് ശ്രമിച്ചു.. പക്ഷെ, എന്റെ പെരുമാറ്റം അവള്ക്കു എന്നോടുണ്ടായിരുന്ന സൌഹൃദത്തെ വല്ലതെ ഉലച്ചു.. അവള് എന്നോട് മിണ്ടാതായി.. ഞാന് തിരിച്ചു ചെന്നൈയിലേക്ക് മടങ്ങിയില്ല.. ആര്ക്കു വേണ്ടി മടങ്ങണം എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു ആ തീരുമാനത്തിന് പിന്നില്.. പക്ഷെ, ഇതെന്നെ മാനസികമായും, ശാരീരികമായും വല്ലാതേ തളര്ത്തി.. രാത്രി ഉള്ള ഈ ജോലി എനിക്ക് ശേരിയാകുന്നില്ല എന്ന് എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി . പിന്നെ ഒരു മാറ്റവും എനിക്കവശ്യമായിരുന്നു.. അവളുടെ ഓര്മ്മകള് നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന ആ നശിച്ച കമ്പനിയില് നിന്നും ഒരു മോചനം.. അങ്ങനെ ആണ്, ഞാന് ഈ കമ്പനിയില് എത്തിയത്..
"ആരോമലേ.. ആ... രോ... മലെ......." അല്ഫോന്സ് വീണ്ടും വിളി തുടങ്ങി.. എന്റെ പുതിയ ലൈന്.. എന്നെ പ്രണയിക്കുന്ന എന്റെ പ്രണയിനി.. നാരായണന് പറഞ്ഞത് ഞാന് ഓര്ത്തു.. "പ്രണയത്തേക്കാള് മികച്ച ഒരു അനുഭൂതി ഉണ്ടോ?? ".. പക്ഷെ അതിനു ഞാന് ഒരു ചെറിയ തിരുത്ത് വരുത്തി... "നഷ്ട പ്രണയത്തേക്കാള് മികച്ച ഒരു അനുഭൂതി ഉണ്ടോ? ".. എന്നും മനസ്സില് നില്ക്കുകയും, എന്നും ഓര്ക്കുകയും, ഒരിക്കലും വേരുക്കാതിരിക്കുകയും, ചെയ്യുന്ന ആ അനുഭൂതി... ഈ പുതിയ പെണ്ണിനെ ഒരിക്കലും ഞാന് എന്റെ പ്രിയ-യോളം സ്നേഹിക്കില്ല.. പിന്നെ ഇത്...."ഹാ ഹ" ... ആവര്ത്തന വിരസത എന്നൊന്ന് ഉണ്ടാകും വരെ, നഷ്ട പ്രണയങ്ങള് എന്ന അനുഭൂതി അനുഭവിക്കാന് തന്നെയാണ് എന്റെ തീരുമാനം..
അല്ഫോണ്സിന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും ഉയര്ന്നു.. " ആരോമലേ.... ആ.. രോ.. മലേ...."..
vayichittu aakapaade confusion aayi... ninte bolg thannalle ithu...atho vere aarenkilum ninte blog kurachu naalathekku vadakakku eduthathaano?
ReplyDeleteathey.. blog entethu thann.. pakshe.. post mattoru vyakthiyude kathayaanu...
ReplyDelete